| 1 |
 |
“... plantages die eigen molen en kookhuis hebben, maken
gewoonlijk bij de kentering der jaargetijden suiker, liefst tegen
het eind van den drogen tijd, wanneer de beschikbare toppen
kunnen gebruikt worden om aan te planten of bij te planten,
daar waar de stoelen ijl zijn. Want van dezelfde plant, die na
’t kappen telkens weer aangroeit, wordt verscheiden maal geoogst,
meer of minder al naar mate de grond vruchtbaar is. Men noemt
die oogsten iste krop, 2de krop enz. Het gebeurde wel eens dat
men vroeger tot 10de krop kwam, maar dit was zeldzaam en
een 4de of 5de krop is al wat men in billijkheid van den bodem
verlangen kan. Daalt het product onder de iVg vat per akker (1)
— dat is pl. m. 1200 kilo per t/3 bunder— dan rendeert het ma-
ken van suiker niet meer. Dan wordt de grond braak gelaten, men
brengt het «in kapuweri» zoo als de term is. Hier en
daar worden er in de trenzen kleine dammen gelegd, zoodat het
water geen uitweg vindt en zoodanig stuk blijft dan gedurende
eenige jaren...”
|
|
