| 1 |
 |
“...HELDENSPEL.
23
KAREL.
Hij houdt, men merkt dit klaar, bet op der Britten hand.
FKF.DESIK.
Ach! waar’ hij flechts alleen een pest van ’t vaderland.
FLOK1I.
Dit gaat te hoog, mijnheer! ’k laat mij niet ftrafloos hoonen!
QHij en de burgers trekken hun zijdgeweer; Frederik
en Karei worden daarin, door Ernestus, weder hou-
den.")
ERNESTOS.
Verdwaaldenlftaakt uw’toorn’ en wilt uw’ pligt betoonen.
Hoe is ’t!.. heet dit den Brit vereend te keer te gaan ?
Heet dit, als ’t broedren voegt, de hand in één te flaan ?
Heet dit een Neêrlands hart in zijnen boezem kweeken ?
Heet dit den wreevlen trots des ruwen Brits verbreeken ?
In ’s Hemels naam! dat wij, vereend in trouw en moed,
Dees gramfchap blusfchen in des vijands haatlijk bloed;
Dat wij die plondraars, die ons naar den hartaêr dingen,
Op ’t oogenblik, vereend, met heldenmoed befpringen!
Keert weder tot uw’ pligt, verdoolde mannen! keert!
Het is uw goed, uw bloed, uwe eer, die gij verweert,
’t Is beter ftervend’ vrij...”
|
|
| 2 |
 |
“...HELDENSPEL. 33
Dus, vrienden! ftaakenwij ons eerlijk opzet thans.
Dat nooit volvoerd kan zijn bij ’s dagtoorts heldren glans,
Die, rijzend’, ons verpligt, om onzen moed tefmooren.
(Tegen Frederik.j
Men ftell’,’t bericht waar’valsch dat ons uw flaafdeedt hoo-
Volvoeren we ons befluit dan in den naasten nacht:
Zoo houde onze eed en pligt nochtans hun volle kracht.
Niet dat ik denken zou dat hij ons heeft bedrogen:
Dit waar’ te veel gewaagd; hij is in ons vermogen.
Dan, hoe ’t geval ook zij, is hier een vloot geland,
JVlcn hou’ de burgers hier; zoo is men bij de hand,
Zoo kan men zich elk uur naar ’t raadzaamfte is gedraagen.
ERNESTUS.
Mijn vriend, uw wijs ontwerp moet elk van ons behaagen.
FLORIS.
Volkoomen ftemmen wij in ’t geen gij hebt geraên.
FREDERIK.
Duldt dat ik voor een wijle eens moog’ naar buiten gaan:
^lijn hart verlangt naar ’t geen de Hemel zal verrichten.
FLORIS, op de burgers wijzende.
Dat we u verzelden, vriend ?
. FREDERIK.
Gij zult mij zeer...”
|
|
