Your search within this document for 'imperial' resulted in nine matching pages.
1

“... dan Malaya. De eerste vormden een kroonkolonie van het gebruikelijke type. De wetgeving emaneert daar van het Imperial Parliament, van den King in Council of van de Legislative Council. Aan het hoofd van de kolonie stond de Gouverneur (i.c. tevens High Commis- sioner voor Malaya) met naast zich de executive Council, bestaande uit ex-officio- leden (de legercommandant, de Colonial Secretary, de Resident-Councillors van Penang en Malacca, de Attorney-General en de Financial Secretary), twee benoemde officiëele leden en drie benoemde niet-officiëele leden, waarvan één Chinees. Verder was er de Legislative Council, met den Gouverneur als President, dertien officiëele en dertien niet-officiëele leden (British subjects). Van.de officiëele leden waren er 11 ex-officio-lid en twee aangewezen door den Gouverneur. De niet officiëele leden waren vijf Europeanen, drie Chineezen, een Britsch-Indiër, één Maleier en een Eurasian, alle benoemd door den Gouverneur en voorts nog twee...”
2

“... hun schadelijk bedrijf af te brefgen en na de pacificatie leek het toch onjuist om deoudemihta^ ristische stuwingen van Malaya’s bevolking weer op te wekken, zoo zeide men. De mededeeling over de geringe bijdragen der koloniale begrootingen in de uitgaven voor Imperial defence moet misschien met een korreltje zout worden genomen. Vooral wanneer het er om gaat om de loyaliteit van Malaya s‘bevolking■ “: tueeren worden in Engelsche publicaties maar al te gaarne de groote vrijwillige bijdragen van Malaya en de Straits voor de algemeene oorlogsuitrusting, vanaf den eersten wereldoorlog tot aan de capitulatie voor de Japansche legers, opgesomd. Genoemd wordt in dit verband het waarlijk met geringe bedrag van h 39 000 000 Volgens officiëele publicatie althans, is de bevolking van Malaya ondanks den verpletterenden druk der Japansche bezetters — daari^e-ovcrigens rekmung houdende — loyaal gebleven aan het Engelsche gezag. Ontroerende voorbeelden worden in dit opzicht aangehaald...”
3

“...en Senaat; zij is direct aan de grondwet ontleend en in zekeren zin, althans voor interne aangelegenheden, onbeperkt. Vóór de totstandkoming van het Westminster statute (1931/26), bestonden er althans formeel nog verschillende controlebevoegdheden van het moederland, die de onafhankelijkheid belemmeren of konden belemmeren en door de Unie niet eigenmachtig konden worden afgeschaft. In de eerste plaats had het Britsche Par- lement de macht wetten uit te geven, die uitdrukkelijk ook op de koloniën van toepassing waren, zoogenaamde „imperial laws”, waarvoor de koloniale of domi- niale wetgeving had te wijken. Formeel kon daarom het Britsche Parlement elke Unie-aangelegenheid als van imperiaal belang zelf gaan regelen, wat het niet deed. In de practijk nam bovendien Westminster slechts imperiale wetten aan, wanneer zij zeker was van de instemming der betrokken koloniën. Elke Uniewet, die zich niet verdroeg met de wetgeving van het United Kingdom — het ongeschreven recht...”
4

“...enthousiast in Ierland ontvangen en richtte een boodschap tot President Wilson betreffende zelfbeschikkingsrecht van naties. Bij verkiezingen in 1917 behaalde Sinn Fein een groote overwinning; De Valera werd de leider en genoot veel gezag. De Parlementaire Partij verloor haar beteekenis meer en meer. In April 1918 nam het Britsche Lagerhuis een wetsontwerp aan tot invoering van dienstplicht in Ierland; naar mededeeling van Lloyd George zou Home Rule voor Ierland spoedig volgen. Sinn Fein vatte dit aankondigen van dienstplicht nog vóór invoering van Home Rule als een uitdaging op en begon verzet te organiseeren. Terzelfder tijd werd op een eilandje nabij Ierland een Ier gevonden, die een lid van Roger Casement’s brigade bleek te zijn, door de Duitschers gezonden om contact met Sinn Fein te zoeken. Dit „German Plot” was aanleiding tot arrestaties op groote schaal, o.a. van De Valéra, in Mei 19x8. Het Imperial War Cabinet van 1918 aarzelde conscriptie in Ierland in te voeren...”
5

“... verwante Iersch wel het geval is. Als De Valéra antwoordt, dat de linguisten „Saorstat” het beste vinden, hetgeen letterlijk „Vrijstaat” beteekent, zegt Lloyd George glimlachend, dat die naam niet veranderd zou behoeven te worden. Hij herinnert aan de Imperial Conference, die juist in dezelfde kamer gehouden is, hij wijst de stoelen aan, waar de verschillende Premiers gezeten hebben en maakt een veelzeggend gebaar naar een stoel, die ter Conferentie open gebleven is. Op 20 Juli worden de Engelsche voorwaarden aangeboden. Ierland wordt uitgenoodigd zijn plaats in te nemen in de groote associatie van vrije naties, waarover Zijne Majesteit regeert. In Canada zijn de bittere conflicten tusschen Britten en Franschen vergeten, Transvaal en Oranje Vrijstaat hebben zich onder Zijner Majesteits gezag geschaard. „The British people cannot believe that where Canada and South Africa, with equal or even greater difficulties, have so signally succeeded, Ireland will fail”. Aangeboden wordt...”
6

“... 4 kwam eenigszins tegemoet aan den tegenzin van de Ieren (die trouw aan de Republiek gezworen hadden) tegen den eed van onderdanentrouw aan *) Keith, Letters on Imperial Relations, Indian Reform, Constitutional and International Law, 1916— 1935, P- 34-...”
7

“...Geraadpleegde literatuur. D. Macardle, The Irish Republic. 1937. F. Pakenham, Peace by Ordeal. 1935. W. K. Hancock, Survey of British Commonwealth Affairs, volume I, Problems of Nationality, 1918—1936. The British Empire, A Report on its Structure and Problems by a Study Group of Members of the Royal Institute of International Affairs, second edition, 1939- Arthur Berriedale Keith, The Dominions as Sovereign States, 1938. Arthur Berriedale Keith, Speeches and Documents on the British Dominions 1918—1931. Arthur Berriedale Keith, Letters on Imperial Relations, Indian Reform, Constitutional and International Law, 1916—1935. W. Churchill, Aftermath. A. J. P. T a m m e s, De Rechtsbetrekkingen der Leden van het Britsche Gemeenebest, onderling en in het Volkenrecht. Diss. Groningen, 1937. Journal of the Parliaments of the Empire 1938, 1939? *945> 194b (3-afleveringen). The Round Table van Juni, September en December 1946. Raoul de Warren, L’Irlande et ses Institutions...”
8

“...in stijgende mate de bevoegdheid, hun constituties zelf te wijzigen; na 1870 werd de verdediging te land aan hun eigen zorg overgelaten; zij kregen vrijheid van beweging in de handelspolitiek; de con- trolerechten der Kroon werden alleen in uitzonderingsgevallen uitgeoefend. § 4. Beweging voor rijkseenheid. Besef van saamhoorigheid. § 5. Koloniale en Imperiale conferenties (87—93) Als gevolg van de omstreeks 1870 opgekomen beweging voor versterking van de rijkseenheid werden sedert 1887 af en toe koloniale en imperiale conferenties belegd, waar vertegenwoordigers der rijks- deelen gemeenschappelijke belangen behandelden. In de eersten wereldoorlog vormden vertegenwoor- digers der rijksdeelen een „Imperial War Cabinet”. Bij de vredesonderhandelingen en in de organisatie van de Volkenbond namen de Dominions een zelfstandige plaats in. De Imperiale Conferentie van 1926 bracht o.m. een beginseluitspraak (Balfour Declaration) t.a.v. de gesteldheid der Dominions. Gebroken werd in...”
9

“...Perak); later inmenging in staatszaken op verzoek der Chineezen, met het oog op de anarchie op vasteland van Malaya en zeerooverij. 1874 Britsche Resident voor Selangor en Perak: verplicht en bindend advies in alle zaken niet Maleische godsdienst en gewoonten betreffende, zoo ook in volgende jaren voor Penang en Negri-Sembilan (Perak, Selangor, Pahang en Negeri Sembilan sloten zich onder Engelsche leiding aaneen tot de Fede- rated Malay States) alsmede voor de unfederated Malay States. Straits Settlements: kroonkolonie: wetgeving van het Imperial Parliament, King in Council of Legis- lative Council. Gouverneur (tevens High Commissioner voor Malaya) met Executive Council. Bestuur over Singapore gevoerd door Colonial Secretary, in Penang door Resident-Councillors, bij- gestaan door districts-officers. Gemeenteraden in Singapore, Penang en Malacca, Rural Boards in de landelijke staten. Na aanvankelijk zeer autoritair, later zeer gematigd bestuur, ofschoon alle gezag in handen...”